De shmira op die andere basis waar ik het in me vorige blogstuk over had ging uiteindelijk niet door voor mij. Op de eerste dag op de thuisbasis hoefde ik bij navraag niet meer te gaan. Ze hadden al genoeg mensen of iets dergelijks. Dat hoort ook bij het leger: last minute changes. Achteraf ben ik blij dat ik niet ben gegaan, want bij terugkomst van de anderen bleek het helemaal niet zo’n leuk klusje te zijn geweest, en heel weinig slaap. Die week heb ik gewoon het normale gedaan zoals de lessen volgen die ik toen destijds nog had.
Omdat het de laatste weken zijn op de basis van de taalcursus, waren er een aantal excursies. Dit werd gedaan zodat die immigranten die heel weinig van Israel weten, een beetje een idee krijgen waarom ze nou in het leger zitten.

Een van die tripjes waar een uitpost op de grens van Israel en Libanon.
Daar stonden ook 2 tanks paraat:

Erg gaaf om dat een keer van dichtbij zo’n machine te zien. ook gaven ze een demonstratie hoe zo’n ding nou beweegt en ronddraait. Een hoop lawaai en veel uitlaatgassen, wat erg leuk video materiaal opbracht. Helaas voor jullie wordt dat niet op het net gezet.

Daarnaast kon je ver in Libanees grond kijken, want zoals ik zei was deze uitpost erg ditchbij de grens:

Wat je ziet in de foto is onderaan het Israelische dorp Matula, met direct ernaast/erachter de libanese grens. Een paar honderd meter verderop rechts buiten de foto wappert nog altijd de Hezbolla vlag boven een fabriek. Het is me moeilijk voor te stellen dat er rustig ‘s nachts geslapen kan worden, als je weet dat je huis letterlijk aan vijandelijk gebied grenst.

De uitpost is wel goed bescherm rondom:

Deze velden -met om de 15 meter zo’n bordje- vind je overigens letterlijk langs de gehele noordelijke grens van Israel. Van Libanon t/m Syrie, waar Israel nog officieel nog altijd in oorlog mee is.

Jerusalem

Een ander excursie was 2 dagen naar Jerusalem, een van de oudste steden te wereld, een stad die je niet even in 2 dagen bezoekt.

Omdat et nog steeds het leger is hebben we specifieke oorlog-gerelateerde plaatsen bezocht. Op de eerste dag was dat Mount Herzl een begraafplaats op een berg waar bovenaan de berg de bedenker van het hedendaagse Zionisme, Theodor Herzl ligt begraven, lager op de berg alle presidenten die Isreal heeft gekend en andere politieke figuren, en nog lager op de berg naar beneden toe alle gesneuvelde soldaten van het Israelisch leger.

Het aantal graven is een droevig gezicht om te zien hoeveel het er zijn, en dat zijn er nog een aantal kan ik je vertellen.

Daarna zijn we doorgegaan naar het Israel’s nationale holocaust muzeum, Yad Vashem.
Yad Vashem is een muzeum die je meeneemt naar het tijd van voor de oorlog, het begin van het Nazi tijdperk en de gevolgen ervan, tot erna en de stichting van de staat Israel, in 1948. Ik ben er al eens eerder geweest (zo’n 3 jaar terug), maar niet in een uniform. Deze keer was anders en hier realiseer je het veel meer waarom je het eigenlijk doet. Yad Vashem is een plek waar je met een nieuwschierige gedachte naartoe gaat omdat je het wil zien, en waar je (als je de tijd neemt) 4 uur later letterlijk met een dieptriest gevoel uit komt. Het is niet een simpel muzeum waar je alleen foto’s kunt bekijken, er is erg veel orgineel materiaal uit de kampen en dergelijke, zoals een goederen trein wagon uit die tijd en overgebleven kinderschoenen, en veel beeld van de tijd.

Bij het videobjeeeld van de honderden lijken die weg-gebuldozerd worden in een massa graf wordt het voor velen te veel. Je denkt dat je alles wel gezien in het muzeum hebt maar zoeits komt hard aan. Ook voor sommige mefakedet’s (leidsters) die je alle andere dagen af aan het schreeuwen zijn, wordt het ook teveel. Dat maakt hier niet uit, omdat het niet tot de orde is. Aan het eind komt je in een hal waarom het archief staat van alle namen die omgekomen zijn door de holocaust. Het is een grote boekenkast groot geworden:

Je ziet onder de koepel met foto’s ontelbare boeken staan, de boekenkast gaan helemaal rond is zo’n 10 meter hoog.

Bij het uitlopen van de muzeumhal kijk je op een uitzicht van het hedendaags buitenwijk in Jerusalem, wat de toekomst symboliseert.

De volgende dag zijn we naar het “echte” Jerusalem van vroeger gegaan: de oude stad-gedeelte.
Het is de plek waar zo’n beetje de groote religies samenkomen. Een prachtig deel van de stad wat je nergens anders op de wereld terug kan vinden. Voor meer informatie daarover kan ik je beter doorverwijzen naar Wikipedia, want als ik dat uit zou moeten leggen ben ik nog wel even bezig.

Zo ook de heiligste plek van het Jodendom, de klaagmuur:

Het is voor mij ook weer zo’n 10 jaar geleden dat ik er voor het laatst ben geweest, dus voor mij was dat ook weer even speciaal.

Voor meer foto’s kan ik je doorverwijzen naar mij Flickr foto pagina, want me tijd is weer op.
Aankomende week wordt misschien ook weer spannend, want ik begin mischien deze week al me basic-training.

Afgelopen weken heb ik het weer gezellig druk gehad, met weken dat ik in het weekend op de basis moest blijven. En dat niet zonder reden. Omdat we nu geleerd hebben hoe we onze wapens moeten schieten, is het tijd om eens daadwerkelijk werk te doen: te wacht staan op de basis, of het Hebreeuwse woord Shmira.

Shmira

Shmira is het woord voor als je ergens een plek moet bewaken, want een basis moet immers van alle kanten veilig zijn. Er zijn verschillende plekken op een basis die bescherming nodig hebben, denk bijvoorbeeld aan de poort van de basis, de achterkant, wapenopslag, enzovoorts. In de praktijk betekende dit dat iedereen in de machlaka (halve plugat, zo’n 45 man) elke dag 2 a 3 keer ergens een plek moest bewaken, en dat elke keer 2 uur. Dit systeem gaat zo door 24 uur per dag, zodat de basis elk moment van de dag letterlijk bewaakt is. Elke dag werd er op het prikbord een rooster gehangen, waar je dan kon zien waar en waneer je plekken moest bewaken. Een voorbeeld is dat ik bijvoorbeeld een dag had, dat ik om 12:00-14:00 uur een dienst had bij een uitkijkpunt die over de vallei kijkt, een dienst van 18:00-20:00 bij de wapenopslag en een laatste om 02:00-04:00 uur bij een ander belangrijk punt. Zoals je wel kan zien betekent dat je zelf ‘s nachts op moet staan voor je eigen dienst, terwijl de rest lekker door blijft maffen. Heel veel mensen hebben hier een probleem mee of een verschrikkelijke hekel aan, maar ik had er nooit zoveel last van. Om tijd te besparen slaap je wel in je uniform aan al. Wel is het soms dodelijk saai want de ene keer sta je 2 uur lang in de kou naar een pikdonkere vallei aan het kijken waar niets gebeurt, de andere keer moet je een Rus een voet patrouille doen over de basis en die spreken geen Engels en ik niet zo goed Hebreeuws.
Je mist wel wat uur ‘s nachts, en daarbij komt ook nog kijken dat overdag de dag gewoon normaal doorgaat. Gewoon nog taalcursus overdag (die immers wel begonnen is), gewoon andere activiteiten en dagelijkse rituelen.
Al is shmira voor ons meer een oefening dan bittere noodzaak (we zitten midden in Israel, niet aan een grens oid.), is ons wel geleerd hoe wel moeten handelen wat we moeten doen als er iemand of een vijand tegenkomt.
Als eerste moet je Stop/halt roepen naar diegene in hebreeuws, reageert de persoon daar niet op dan mag je een een ingestudeert zinnetje in het Arabisch zeggen (Wahkef wal-anna b’tuchach – Stop of ik schiet), wordt daar niet op gereageerd dan moet je 2 waarschuwings schoten in de grond voor ze schieten, als dat niet helpt – dan kan je wel raden wat de volgende stap is…
Gelukkig is het nog nooit zover gekomen, al zit de schrik/alertheid er ‘s nachts soms wel in als je 50 meter van je vandaag een vos of ander wild dier weg ziet sprinten.
Overigens doe je je dienst altijd zonder een geladen wapen, wat betekent dat je magazijnen in je vest zitten. Je moet zelfs als je iets constateert eerst toestemming vragen over de radio (walkie-talkie systeem) om je wapen te laden. Maar mij zie je niet toestemming vragen over de walkietalkie als je een terrorist ziet met een wapen – das logisch.

Kaf-Kaf
Verder wat er komt kijken als training is als je team van 14 man voor 24 uur Kaf-Kaf is. Al weet ik niet meer wat de precieze vertaling ervan is, komt kaf-kaf er op neer dat je team 24 uur standby staat als een “first-response team” in geval van nood. In et echt betekent dat dat als er een dreiging is in de buurt, je team opgeroepen wordt met een alarm en dan in actie moet treden en zo snel mogelijk naar dat punt in de basis moet gaan om de vijand bijv. uit te schakelen. Wat dat voor ons inhield was je met je team letterlijk 24 uur bij elkaar blijft, je niet douched op zo’n dag en het alarm elke moment van de dag af kan gaan. Als zo’n alarm over de radio wordt gegeven hadden wij in ons geval 3 minuten de tijd om naar dat begeven punt te rennen. Dit lijkt veel maar als het snachts gebeurt en je moet je hele team eerst wakker maken (1 blijft wakker ‘s nachts om de radio te luisteren in geval het alarm wordt gegeven.), dan nog eens naar de andere kan van de basis moet rennen is 3 minuten ineens niet zo heel veel meer.
Om die 3 minuten te halen betekent dat je in uniform slaapt, schoenen aan, vest aan met 5 volle magazijnen erin en 2 veldflesse, helm op, wapen om je nek. liggend slapen is er niet echt bij, het is meer tegen de muur aan zitten slapen. Zodra het woord voor alarm wordt geschreeuwd (en dat is 90% ‘s nachts), HAKPATZA, HAKPATZA, HAKPATZA – is het rennen geblazen. uit je slaap kamer en zo snel mogelijk naar dat ene punt. Het heeft wel iets. het wordt getimed door de leidinggevende die de hakpatza over de radio hebben gegeven ,is het niet gehaald binnen die 3 minuten, om niet tegelijk als 1 team aangekomen, mag de oefening overnieuw gedaan worden. En ik kan je vertellen dat je moe bent na die eerste keer.

Americanski
Ondertussen is de sfeer tussen Russische immigranten en engelstalige immigranten/vrijwilligers zoals ik niet echt beter geworden. Zeg maar gerust verslechterd met de week. Omdat je zo’n 2 weken op elkaars lip zit, wil er soms frustratie ontstaan. En dan wil ik niet generaliserend doen, maar het is vooral van hun kant de aggresiviteit.
Elke niet Russisch sprekende soldaat is hun ogen een Amerikanski, en daarom ben je een outsider in hun boekje. Vooral daarom is het verdeling geworden tussen engels sprekend volk en de russisch sprekende, en dat wil nogal eens botsen. Het zit hem vooral in de cultuurachterstand als je het aan mij vraagt. Respect voor de ander is onbekend en vooral hygiene is ontzettend laag bij ze. We (engels-talige) zitten soms met verbazing te kijken hoe het mogelijk is dat ze sommige dingen doen. Messen aflikken en dan weer terug in de jampot/ chocolade pasta, terweil ze ziek zijn of verkouden, en waar meer mensen gebruiken moeten maken, plassen in de gezamelijke wasbak terwijl je ernaast je tanden probeert te poetsen. Niezen/hoesten in je gezicht om in je richtig zonder handen, tijdens het eten als ze genoeg hebben gedronken de rest terug gieten in de kan, of disrespectvol met een Israelische vlag om gaan. Het zijn dingen zie je hier als kind leert om niet te doen, al is dat daar nooit geleerd lijkt het. Al is het met de vlag dat ze er geen zak om geven omdat ze niets voor dit land voelen. Dit zijn maar enkele dingen, maar het zijn ontzettend veel van die dingen waar je gewoon boos of geirriteerd om kan worden omdat het gewoon vies of asosiaal is. Het is eens in de week wel mot tussen hun en ons, wat dat is het ondertussen geworden. We willen ondertussen allemaal naar onse basis training gaan, die over een kleine maand begint, en waar je dan voor 3 jaar (of in mijn geval 2) in dienst gaat.

Voor de rest gaat het wel goed. Ik heb het nog steeds naar me zin in het leger, dit is wel wat ik wou, en ik kijk al uit naar volgende maand want dan begint alles overnieuw, maar deze keer voor basistraining. Me hebreeuws is verre van goed, dat wel.Het komt langzaam. Ik leer nog hier elke dag hebreeuws in de klassen, waar ik ̩̩n van de meest gemotiveerde ben Рterwijl de rest aan het slapen is of aan het klieren. Daarvoor ben ik een keer beloond op het eind van de week, waardoor je een dag eerder naar huis mag dan de rest (de hele plugat, 50 man). Een fijn gevoel.

Volgende week mag ik met de andere soldaten die ook beloond zijn voor goedgedrag over de weken (een stuk of 3 andere) shmira doen op een andere basis voor een week lang. Al omdat we maar met z’n 4’en waren zijn de uren wel 6 uur wat we gehoord hebben. We moesten het als een eer zien. We zullen het zien.

Het is alweer een paar weken terug dat ik iets van me heb laten horen, maar dat heeft uiteraard wel zo z’n redenen. Ik heb et lekker druk hier.

In het begin van het jaar heb ik geleerd hoe ik moet schieten met mijn wapen. Ik liep er al een tijdje (zacht’s gezegd paar weken 24/7) er mee rond, maar dat was altijd zonder minutie. Tot die week dus. 2 volle dagen waren we op de schietbaan te vinden, van 9 uur ‘s ochtends tot 10 uur ‘s avonds. Het schieten gebeurt niet zelf op de basis, maar op een aparte militair gebied die velen malen groter is en waar meerdere plugat’s kunnen schieten (al is er wel een -kleine- schietbaan bij onze basis).

Het stelt niet zoveel voor, zo’n schietterrein. Het is een erg grote en kale vlakte met aan 1 kant betonnen vloer waar je dan schiet met een dak erboven, wat uitkijkt op een grote muren van zand die 150m verder staan (om de kogels tegen te houden). Een foto is wat duidelijker:

Omdat we de hele dag er zouden zijn worden er tafels en vanalles wat meegeomen om zo een dag te overleven daar. Tijdens het uitladen van al het spul uit de bus komt daarbij het bijhorende gekloot en gezeik van enkele Russen. Tijdens het uitleggen van de leidingevende wat we precies gaan doen klinkt er 20m van ons vandaan de eerste schoten van een andere plugat die er al eerder was. Vanaf toen was het standaard geklier en gekloot van velen voorbij want iedereen had nu wel door dat we hier niet even iets simpel of ongevaarlijks kunnen doen. Het blijft iets wat in de verkeerde handen fout af kan lopen. Zo’n knal is trouwens aardig hard kan ik je vertellen, daarom kreeg iedereen een setje simpele oordoppen, die wel effectief zijn. Je wilt daar echt niet op een afstand van 5/10 meter vrijwillig zonder oorbescherming staan – ook al is het buiten. Het mag ook trouwens niet tijdens zo’n oefening. Per Tzefet (team van 15 man) gingen we schieten, als jouw tzefet niet aan de beurt was moest je buiten op afstand wachten of je deed oefeningen met de ha’sameled hoe de standaard houdingen waren van het schieten waren. Staand, geknield, en liggend. Dit wordt ook wel de Pazatsta genoemd. De Pazatsta is trouwens niet zomaar even gaan liggen, daar komt een hele techniek bij kijken om zo snel mogelijk in gevechts houding liggend te liggen. Het heeft wat oefening nodig maar het is te doen.

Eenmaal onze tzefet aan de beurt was mocht ik ook eindelijk mijn eerste schoten lossen op een doel wat zo’n 25 meter vandaag stond. Per soldaat was er begeleiding om te zorgen dat alles goed verloopt. De eerste keer vroegen ze of je al eerder had geschoten, en of je nog vragen had voordat je gaat schieten. Had ik allebij niet dus vooruit dan maar. Je maakt je helemaal klaar om je eerste schot te lossen (en niet wetend hoe dat is), in de houding liggen, magazijn in je geweer, laden, de safety-switch op semi switchen, richten zoals je geleerd was, en gecontrolleerd de trekker overhalen. Kom je tot dat laatste gedeelte, haal je de trekker over, gebeurt er niets. Bleek het een rot magazijn te zijn die niet echt lekker doorlaadde. Na snel de kogels op een ander magazijn over te laden lukte het deze keer wel. De trugslag is zeker aanwezig, als is de M16 een wapen dat bekend staat om z’n lage terugslag. Dus kan je nagaan hoe is met andere wapens. Maar na een aantal keer geschoten te hebben krijg je er wel een gevoel voor te krijgen hoe het moet. Het is veel oefenen – dat zeker. De eerste keer schieten was om te kijken hoeveel je vizier bijgesteld moet worden. Je richt op hetzelfde plek op het doel, en als al die schoten verkeerd terecht komen maar wel bij elkaar dan weet je hoeveel je je wapen bij moet stellen. De keren erna was het een stuk beter qua raak-percentage.

Er wordt flink wat afgeschoten op zo’n dag, en na enkele beurten zat de vaart er een stuk sneller in. Zowel qua voorbereiden tot het schieten en het lossen van schoten op de doel zelf ging zelf sneller omdat je de terugslag nu meer herkent en weet hoe mee om te gaan. Nadat het signaal was gegeven dat je mag beginnen met schieten hoor je voor een paar minuten niets anders dan non-stop schoten links en rechts (en 70 cm voor je!) afgaan. Het geeft een indrukwekkend kabaal op. Dit ging zo door tot in de avond, waar de zon allang was ondergegaan. ‘s Avonds in het donker schieten is een stuk moeilijker. Er is geen verlichting, en je moet ook nog eens door je vizier kijken op je wapen wat het niet makkelijker maakt. Het resultaat is beduidend minder dan overdag. Wel leuk en mooi zijn de tracer-munutie die er tussen zit in je magazijn.

Afgelopen 2 weken ben ik niet thuis geweest omdat er een verplicht weekend op de basis was. Dit probeer ik volgende week wel samen te vatten, want het wordt weer eens laat en moet er morgen weer vroeg uit (al is het niet 4 uur zoals ik op de basis doe gelukkig

De eerste week was om een beetje in te komen hoe alles er aan toe ging en het wennen van vroeg opstaan en weinig tijd hebben van alles.

De afgelopen week begon het een stuk moeilijker te worden, omdat de mefakedet’s een stuk strenger werden. Ook kregen we kennismaking met een nieuwe commander van de commanders, de Sa’melled.

Ha’Sameled

De groepen werken zo dat je “team” uit ong. 14 man bestaat, een Tzevet (squad). Met hun ben je letterlijk altijd samen en 1 tzevet slaapt meestal ook op 1 kamer, en elke tzevet heeft zo’n zijn eigen Mefakedet(commander) en er gaan 4 Tzevet’s in een Plugat, een battalion dus (volgens mij). Daar is ook weer een commander van die alle tzevets overheerst, een sa’melled genaamd. en daarboven is weer een officier die meerdere plugat’s heerst. Waar ik zit op de basis zijn er zo zo’n stuk of 6 a 8 plugat’s. De meeste andere jongeren van een andere plugat zie je weinig of amper. Je komt meestal de mensen tegen uit je eigen plugat, daar zitten stuk of 5-10 Amerikanen bij dus daar probeer je het meest mee om te gaan.

De Sameled is een regelrechte bitch (had ik al gezegd dat de mefakedets allemaal vrouwen zijn? Ofja vrouwen, meiden van de leeftijd 18-21). Dit is iemand die echt is uitgekozen om de hele dag boos te kijken en te schreeuwen. En ze is er goed in. 1 ding verkeerd en je weet dat er iets niets leuks aankomt. De sameled is een onderdeel van je leven geworden want zo vaak kom je haar tegen. Ze preekt de plugat in de ochtend bij het begin de dag, tijdens inspectie van de kamers, tijdens ontbijt/lunch/avond eten, en tijdens de laatste preek voor het slapen gaan. Ook stormt zijn nog even binnen in de kamer als er nog licht brandt of en nog gepraat wordt tijdens lights-out bij het slapen gaan.
Het is er 1 die graag alles schreeuwend antwoord krijgt en het lieft alles 2 keer. Dat je bij je mefakedet nog op een iets luidere toon antwoord, is het bij de sameled letterlijk schreeuwen. We zitten nu op een punt dat het perfect klink en in koor. Meestal gaan een “gesprek” zo

Sameled: Ok dit was je tijd voor je ontbijt, jullie hebben 5 minuten de tijd om je dienbladen weg te brengen en buiten te staan op plek X, is dat begrepen?Plugat: Ken Ha-Sameled (Ja, sameled) Sameled: Ik hoor nixPlugat: KEN HA-SAMALED

En dit gaat elke keer zo. Het is eigenlijk niet in text uit te drukken.

Wie tijdens de een preek van de sameled verkeerd staat,beret vergeten op te doen, omlaag kijkt, praat (!), of niet antwoordt mag op de plek zelf 15 pushups doen. ben je tijdens de pushups iets vergeten te doen (zoals permissie vragen om terug in de formatie te kunnen staan), mag het nog een keer proberen met 15 pushups. Iedereen heeft er een keer aan moeten geloven, zo ook ondertekende. In mijn geval had ik een keer een leuke te pakken, na een gezamelijke straf waar onze hele tzevet (team) 20 pushups moest doen, stond ik niet op tijd erna in formatie, mocht er nog 15 doen, waarna de opmerking kwam dat ik me veldfles was vergeten ook mee te nemen om naast me te leggen voor de pushups: nog eens 15 pushups. Je krijgt er in elk geval wel spieren van

M-Sesh Eshrey

Verder was dit de week dat we onze wapens kregen, de M-Sesh Eshrey (M16A1) zoals hij genoemd wordt in Hebreeuws. We kregen voordat we heb kregen 2 dagen lang non-stop informatie over het wapen, de voor en na-delen, regels met de omgang ervan (altijd handelen alsof het geladen is, nooit richten als er niets te richten valt) en toetsen over de namen van de onderdelen van de M16. Niet te vergeten dat dit allemaal in Hebreeuws was. Gelukkig had ik een deel zelf research al uit interesse gedaan voordat ik het leger inging dus ik zat gelukkkig goed. Deze week was het de bedoeling dat we wennen aan het extra gewicht van het wapen om je, schieten komt een week later is ons gezegd. De eerste keer dat je dan vanuit het arsenaal je wapen voor de 3 maanden wordt overhandigd, is het wennen. Je realiseert dat wat je in je handen hebt geen speelgoed is en niet zomaar niet in je handen hebt. Je wapen moet je letterlijk altijd bij je hebben. En dan bedoel ik letterlijk. De hele week is er geen moment dat je hem niet in het zicht hebt of voelt. Als je gaat slapen leg je hem onder je matras ter hoogte van je hoofd (zodat je het voelt als iemand het probeert te pakken), ga je naar de wc dan neem je hem mee en als je gaat douchen hang je hem in je douche cabine. Tijdens het eten hangt hij op je schoot. Altijd dus. De eerste dag of 2 vind je het kicke dat je hem hebt (we blijven mannen), de dagen erna is het doodnormaal en meer een last. Het ding is lang, zwaar, en zwiept elke kant op als je het om je nek hebt hangen. En niet te vergeten dat je nu met het ding in je handen moet hebben tijdens het rennen, is net allemaal ff wat zwaarder.
Verder hebben we geleerd hoe we hem moeten ontmantelen, en doen we wedstrijdjes met de stopwatch onder toezicht van de mefakedet wie het snelste is van het ontmantelen/opbouwen van het wapen. Wel leuk.

Ook kwam het fysieke gedeelte van iedereen aan bod, de sportdag (alsof je al niet genoeg rent op zo’n dag!). Dit was een dag waar de leiding keek wie in aanmerking komt (of potentie heeft) voor een gevechts-eendheid,kravi, of wat ze noemen een Jobnick, een bureaubaantje in het leger. Het verschil tussen de 2 is dat de Jobnick 3 jaar lang achter een bureau zit in het leger en de soldaat die Kravi doet het “gevaarlijke” werk doet. De fitte mannen gaan kravi in, mensen die dik/gehandicapped/lichamelijke afwijking hebben of vrouw bent gaan een bureaustoel verwarmen. Met pushups en situps deed ik het niet echt al te geweldig met een een score van 31 en 67 achterelkaar, maar de 2 rondes rennen om de hele leger basis heen ging me een stuk beter af. De basis heeft een heel groot hoogte verschil met up’s en down’s. In totaal 2 kilometer omhoog en omloog. Ik kwam als 10e over de streep van de (ong.) 80 andere soldaten. Gelukkig had ik goed getrained daarvoor. Ook al was dit om half 7 ‘s ochtends.

Dit is zo’n beetje het opmerkelijke van afgelopen week.
Wat ik verder nog kan melden is dat de basis een fantastisch uitzicht heeft op een valei met daar aan de overkant 4 dorpen in de verte, waar ik eigenlijk een keer foto’s van moeten maken (Achter die zendmast in het midden op de foto ligt onze basis in de verte). Het hele gebied is zowiezo prachtig landschap met heuvels en echte bergen. Met de bus naar huis op de weekenden van de basis af komt de zon op terwijl je door de Golan Hoogtes rijdt, en echt de meeste ansichtkaart taferelen ziet.

En op zo’n moment realiseer je je weer waar je het eigenlijk allemaal voor doet, het land en de mensen die er wonen.

(vervolg van vorige post)

Bakum

Dus daar stond ik dan op bakum in me nieuwe uniform, net uit dat gebouw komend met een stuk of 100 andere jongens. we werden in groepen gedeeld en omdat de bussen er nog niet waren die ons brachten naar de basis werden we over gedragen aan de soldaten die in de keuken op de bakum-basis werkten. Keukendienst dus. Die soldaten die in de keuken daar werken vinden dat prachtig want nu krijgen hun ook een keer de kans om soldaten die gloedjenieuw zijn een beetje rond te commanderen voor een paar uur. Het zijn gewoon soldaten in de laagste rang van het leger maar dat weet je dan nog niet als je pas 15 minuten soldaat bent. Anyway, bij de keuken kreeg ik een soldaat die me tijdelijk orders gaf en een beetje een preek om je beetje bang te maken (“Listen to me ok, do what i tell you to do. If not i will kick. your. ass.”) Uiteindelijk mocht ik eettafels van de kantine verschuiven en hotdog-worstjes flippen op de grill daar, en aanrechten schoonmaken. Niet echt wat ik verwacht had van me eerste dag in het leger.

Paar uur later waren dan die bussen aangekomen die ons brachten waar we zouden verblijven de komende 3 maaden: Michve Alon.

Michve Alon is een educatief bootcamp gedeelte van het leger die beetje verplicht is voor (jongere) immigranten in Israel. Het duurt 3 maanden, waar iets meer aandacht wordt gegeven aan de taal, dingen iets langerzamer en duidelijker wordt uitgelegd dan de standaard bootcamp die een standaard israelische burger doet. Ik doe dus eerst Michve Alon van 3 maanden, en wordt daarna doorgestuurd naar de normale bootcamp van het leger zodat je al weet wat je een beetje kan verwachten en hoe het te werk gaat.De jongeren die naar Michve Alon gestuurd worden zijn dus meerendeel de immigranten die de verplichte dienstplicht tegemoet gaan, maar ook de vrijwilligers zoals ik worden er heen gestuurd. Die immigranten zijn voor 99% uit ex-sovjet landen want sinds een paar jaar (decennia?) is er een gigantische immigranten stroom uit die sovjet landen hierheen gekomen, meestal omdat hun families een paar generaties terug nog een familielid hadden die joods was, en zo een vrijbrief krijgen om zonder problemen naar Israel te komen. De generaties van nu is dan totaal niet joods meer, wat soms zo z’n problemen kent qua integratie van het land. (Onbekend met de geschiedenis van het land, het geloof, de gewoontes, het samenblijven in russische-wijken, anti-semitisme (jawel), noem maar op.

Maargoed, terug naar die bus die was aangekomen.

Wederom worden we verdeeld voor de bussen, en voor de bus moesten we in rijen van 3 staan en werd ons snel geleerd hoe we moesten staan als tegen ons gesproken wordt en hoe we terug moesten antwoorden. Voeten tegen elkaar in een V-vorm, handen op je rug. Om te antwoorden wordt er in het Hebreeuws Ken mefakedet gezegd, wat vertaalt als “Ja commander”. De eerste keren leek het natuurlijk nog nergens op, een beetje dat standaard cliche.

Michve Alon

Eenmaal in de bus naar Michve Alon heb ik nog even zitten praten met een Amerikaan over hoe en wat en waarom we dit doen, die niet dezelfde manier in het leger is gegaan als ik maar gewoon geimigreerd is. Maar hij sprak al wel hebreeuws. Er zijn dus verschillende manieren om het leger in te komen. Ook in de bus kwam ik erachter dat ik niet echt het juiste ding aan het doen was. Ik ging met de indruk naar Michve Alon dat ik dáár de taal ging leren maar ondertussen was al een hele dag tegen mij en de anderen in hebreeuws gepraat. Dit was geen taalcursus zoals mij verteld was de hele tijd maar gewoon een bootcamp op een meer vergevende manier. Ik was letterlijk een van de weinige die 0.0 hebreeuws kende op een paar woorden na, de rest was of zo’n russische immigrant die al in Israel woont voor een paar jaar of een vrijwilliger die wel al de taal sprak, of iig meer dan mij. Ik had er ineens een stuk minder zin in.
Bij de basis aangekomen was alles nog steeds in hebreeuws, en volgde de rest maar want ik verstond er niets van. In de slaapkamers (6 stapelbedden) is Russisch de voertaal geworden, en je moet je maar zien te redden daar. Zij spreken alleen Russisch en Hebreeuws, en ik geen van beiden. Ik kwam meteen ook met het uitschoft van de samenleving op de kamer te liggen, geweldadig, luidruchtig, dreigend, etc. Je bent meteen een outsider daar. Gelukkig kwam ik te liggen met die ene Amerikaan die ik nog in de bus sprak anders had ik geen idee hoe ik zou moeten overleven daar. De rest was “Russisch”.

Ochtendritueel

De eerste week was er om in te komen hoe het er aan toe ging in het leger, straffen waren er nog niet echt en de mefakedets (je commander van zo’n kamer) zijn nog erg tolerant. De eerste dagen waren moeilijk voor me. Ik wist vaak niet welke tijden er afgesproken worden en de uitleg van andere dingen gingen me compleet voorbij. Ik versta alleen elk 50e woord wat tegen me gezegd werd en je commanders weigeren engels te spreken. Zij doen alsof ze jouw niet begrijpen en ik begrijp hun niet. Ik probeer zoveel mogelijk te begrijpen wat ze uitbeelden of aanwijzen met hun handen of gedrag maar dat valt niet mee. Ook is de Amerikaan in me groep vaak me vertaler over wat en hoe.

De dag begint om 5 uur ‘s ochtends, wat betekent dat je buiten klaar moet staan, aangekleed en al op die tijd. En geen seconde later. Dat betekent dat je er uit bed moet om 4uur, elke dag moet je bed kaal zijn (geen overtrek enzo, slaapzak opgrold, alleen je tas mag erop liggen niets anders), schoenen moeten opgepoetst zijn, en je moet je elke dag scheren. Ook al heb je baardgroei waar je het pas weer ziet over een dag of 3, scheren moet je elke dag. En die telt zwaar. Een uur lijkt genoeg maar als je het op je gemak doet kom je te laat. In de ochtend was het vooral stomme dingen doen, zoals de basis schoonmaken of ander stom iets. Daarna moet iedereen de kamer met water en sop de kamer schoon dweilen, ook dit is weer iets wat elke dag moet gebeueren, en waar je niet veel tijd voor hebt. De eerste dagen zijn ze heel tolerant en bij iedereen is er wel wat op aan te merken wat er fout is. Bij mij was de deken niet goed opgevouwen, ik beheers dat nog niet echt goed want ik ben me hele leven altijd iemand geweest die uit bed stapte en liet zoals het was en de avond er zo weer inkroop.

Rond 7 uur is er ontbijt, wat betekent dat je in een grote kantinehal in rijen van van tafels je bord leeg eet. Het is een buffet achtig ontbijt, je bepaalt zelf wat je pakt maar meestal pak je van alles wat. Het varieerd soms wat het is maar wel elke dag is er groente, hardgekookte eieren, kwark, plakje cake en verder wat nog gezond is. Ik kan eigenlijk niet meer herinneren wat er nog meer is. Nadat iedereen zit komt de commander aan et hoofd van de tafels staan en vanaf dan gaat de tijd in die je hebt om te eten: 10 minuten precies. Dit wordt precies bijgehouden door hun en niet meer en niet minder. De truc is om als je zit meteen beginnen met eten wanneer de tijd nog niet begonnen is, en de laatste beetjes van eten op te maken als de tijd loopt. Als de tijd loopt praat niemand meer want je hebt er niet echt tijd voor, iedereen duwt zo gauw mogelijk eten naar binnen want wat je niet binnen hebt na 10 minuten, mag je niet meer eten. Hetzelfde geldt voor de lunch en avondmaal. In de eerste dagen was ik de tijd vergeten en had ik nog niet gedronken, dan was de tijd was voorbij en mocht niet meer drinken. En voordat je weer wat drinkt is 5 uur later dus dat was vervelend.

De rest van de dag waren er lessen in lokaaltjes over de manieren op de basis, geschiedenis van het leger en israel en nog meer dingen maar ik ben ze eigenlijk vergeten. Ook rondrennen en disipline van op tijd zijn wordt je aangeleerd. Ze houden je letterlijk constant bezig, waarbij je enigste vrije tijd is om 9 uur ‘s avonds, een uur heb je dan waar je de tijd hebt om te douchen en in je eigen kleren te staan buiten om 10 uur. Je mag dan bellen en je eigen junkfood die je meegenomen hebt van thuis eten. van de douchetijd eraf heb je daar zo’n 10 minuten de tijd voor. Om 10 uur ‘s avonds buiten wens je in je houden de commander een goede nacht en heb je daarna 2 minuten de tijd om naar je kamer te rennen en in bed te liggen, dus je bed opmaken moet je ook doen in dat uurtje ervoor. Daarna is het lights-out en val je in een blok in slaap, om vervolgens weer om 4 uur ‘s ochtends wakker te worden.

Dinsdag de 18e, 2 uur ‘s nachts, ik probeer te slapen om vervolgens een paar uur later weer op te staan. Maar ik lig klaarwakker in me bed. De dag waar ik eigenlijk een paar jaar op zat te wachten, was eindelijk aangebroken. Ik ga het Israëlisch leger in. Verschillende gevoelens gaan door me heen. Nerveus aan de ene kant, ik had -op de informatie na waar ik moest zijn- geen idee wat er ging gebeuren – en blij aan de ene kant, na heel veel wachten is die tijd dan eindelijk aangebroken dat het ging gebeuren. De dag ervoor heel veel kleren ingepakt en ander klein spul, want ik had geen idee hoe lang ik de eerste keer op de basis zou blijven. Ik was er klaar voor.

Opstaan was veer zoals gewoonlijk vroeg, ik moest bij de Lishkat Ha’Gius (zelfde plek als de medische keuring) er zijn om half 8. Gelukkig heb ik een aardige tante en neef die me wouden brengen en uitzwaaien die ochtend. In de auto ernatoe werd ik nerveuzer met de kilometer dat we dichterbij kwamen. Ik wel tig adviezen gekregen over hoe en wat maar wanneer je er zelf gaat doen is het toch even wat anders. Daar aangekomen waren we te vroeg, het hek van de lishkat was nog dicht. daar stonden nog een stuk of 10 anderen jongens te wachten met een grote tas, die wel alleen waren. Het waren jongeren die hetzelfde deden als mij, en hetzelfde ding als mij ging doen, alleen was ik de enigste met familie. Na een tijdje was het open en konden we binnen de poorten van de lishakt ha’gius wachten. Het was nu wachten op de bus die je naar Bakum brengt (Bakum is de plek in de legerbasis waar iedereen eerst naartoe gaat in het begin van hun dienst om van burger naar soldaat te worden). De bus was aangekomen en iedereens naam omgeroepen door de luidsprekers wie er in de bus moet, zo ook mijn naam.

Ik met de bus naar Bakum

Eenmaal in de bus rijdt de bus naar de andere kant van de basis, wat zo’n 5 minuten duurt, ik kijk om me heen en zie hoe aardig groot die basis is. verkeersborden en kruispunten geven aan waar wat is in de basis. Indrukwekkend.
Na de busrit was het weer een tijd wachten, waarna we naar binnen mochten. Daar kregen we een video te zien over hoe bakum in elkaar zit en wat je kan verwachten. Alleen alles was in hebreeuws, dat was wat minder maar niet zo gek. Daarna kregen we insructies van iemand die er werkte, ook dat was in het hebreeuws. Ik kreeg een beetje al het gevoel dat dit nog eens moeilijk ging worden omdat ik kwam om de taal te leren, maar dit al in hebreeuws was. Maar er zat niets anders op dan de rest te volgen.
Video voorbij, tijd om in actie te komen en het ritueel bakum te volgen. Het begon met een plek waar je je bank gegevens af moest geven, zodat je loon op de goede plek komt (al stelt het loon niets voor, dat maakt me helemal niets uit). Ook krijg je daar 100 Sheckels (valuta in Israel, zo’n 18 euro) contant in je handen geduwd, op naar het volgende plek in het gebouw. Het was niet erg moeilijk het was steeds de gangen volgen en je kwam bij het volgende punt terecht.De kapper als je haar te lang is (waar ze alleen het woord tondeuze kennen), foto’s van je tanden (?), vingerprintscannen van elke vinger, pasfoto voor je nieuwe ID-kaart, die 2 minuten later klaar lag bij het volgende punt, Röntgen-foto van je gebit (voor identificatie als er iets niet-leuks met je bovenkant van je hoofd gebeurt), bloedprikken, nog een paar prikjes tegen verschillende dingen, nog een keer een dokter zien waar ook je lengte wordt gevraagd. Daar krijg je ook je dogtags, 2 metalen plaatjes aan een ketting met je naam en ID# nummer.
Het laatste station was het uniform gedeelte. Je komt daar aan en je laat je ID zien, en je krijgt meteen een grote weekend tas in je handen geduwt met je nieuwe kleren voor de komende 2 jaar. Ik vroeg nog hoe ze nou wisten of dit goed was, want ik had nog niets gezegd. Maar dit is het leger dus dit wisten ze blijkbaar wel. Gezien me gegevens die ze opgemeten hadden bij de lishkat ha’gius wisten ze precies wat voor maten ik nodig had voor me uniform. Geinig. Daar was was een groot kleedruimte waar je je uniform moet passen en een soldaat controleert of alles wel goed past. Je moet er immers wel goed bijlopen in de juiste maten. Alles zorgen dat alles klopt en daarna teken je op een formulier dat je alles hebt en goed past. Alles wat daarna wat je niet goed vindt passen, is pech hebben. Daar stond ik dan in me nieuwe uniform, kisten aan, uniformkleurig-groen beret (de “zo groen als gras”-beret). Ik zou liegen als ik zei dat ik niet trots was op dat moment.

Eenmaal klaar was het weer wachten wachten wachten, totdat iedereen klaar was met het process, zodat je daarna 3 busladingen vol naar de basis kon gaan waar je de komende maanden verblijft, in het noorden van Israel in de bergen van de Golan Hoogtes.

Volgend weekend maak ik verslag af, ik moet morgen weer om 6 uur opstaan. Me weekenden zijn kort en had nu ff wat tijd om iets te typen (vrijdag middag thuis, zondagochtend weer terug op de basis). Het wordt een zware week is ons vertelt dus ik doe eens verstandig om niet ‘s nachts naar bed te gaan.

Fun time is over.

Ik heb al een tijdje niet meer iets van me laten horen, omdat het vrij rustig was de laatste weken qua nieuws. Het was na de medische keuring wachten en nog eens wachten op het bericht dat alles goed was. Enkele weken later na die keuring kreeg ik een bericht dat ik nog een keer langs moest komen vanwege het verkeerd opmeten van me oogafwijking of iets dergelijks. Afgelopen dinsdag (12/12/07) mocht ik daarvoor langsgaan, alleen me grootste zorg was dat ik daardoor niet op tijd me taal-cursus in het leger kon halen. Anyway, na heel veel bellen is het me toch gelukt om in die taal-cursus te komen (niemand zei dat het makkelijk zou worden om binnen 2 maanden een buitenlands leger in te gaan).
Vanaf 18 December gaat het beginnen, dus dat is al over een paar dagen overmorgen ).
Ik heb er zin in, eerst aankomende 2/3 maanden is het die taalcurus, en dan begint pas de _echte_ training (Tironut) van een soldaat.

Afgelopen maandag moest ik mijn medische keuring ondergaan bij een Lishkat Hagius, wat vrij vertaald wordt als een plek waar je ingeschreven wordt voor het leger.

Ik moest er om 8 uur zijn, dus de dag begon weer lekker vroeg, 05:20 uur deze keer.
Eenmaal met de bus daar aangekomen zag ik aan de stroom van mensen al waar ik moest zijn (gelukkig niet als eerst in me eentje hopeloos op zoek naar iets).
Eenmaal langs beveiliging kwam ik op een binnenplaats terecht met hondertal jongeren die afgezet waren door ouders, uitgezwaaid en succeswensing alsof ze nu het leger ingingen. Dat mocht misschien nog niet het geval zijn, maar belangrijk is deze dag wel. Hier wordt bepaald wat je precies gaat doen in het leger, en misschien ook waar. Door te kijken wat je kan zowel fysiek en mentaal kan weet het leger wat voor iemand je bent en waar je goed voor dient.

Na wat rondvragen had ik iemand gevonden die me naar binnen kon helpen met het begelijden met mijn “gius” (inschrijving). Eenmaal binnen mocht ik even plaatsnemen zodat er gechecked kon worden dat ik niet helemaal vreemd was. Na paar minuten kwam er iemand naast me zitten, die wat papierwerk vasthield en een paspoort wat duidelijk geen Israelisch was. Het had dezelde kleur als een Nederlandse maar kon niet uitmaken of het ook zo was. Ik nam een gok en vroeg in het nederlands of hij ook Nederlands was. Het bleek een Belg uit Antwerpen te zijn, van mijn leeftijd die hetzelfde programma volgt. Na wat gepraat en wat ervaringen uitwisselen konden we allebij lachen om hoe belachelijk slecht het “ministerie van defensie” te vinden was uit me eerdere blogartikel. Eenmaal klaar met ge-check was het aan de bak en me inschrijving moest beginnen.

Het gebouw waar ik me in bevond had meerdere verdiepingen, Met elke verdieping zo z’n afdelingen. Als voorbeeld een afdeling inschrijving, het medische gedeelte, optometrie, IQ test, en dat soort afdelingen.
Ieder die voor z’n intaak kwam krijgt een pasje, waar je naam in staat geprogrammeerd. Bij elke afdeling staat een machine met scherm, waar je je pasje doorheen haalt en zo jezelf in de wachtrij zet voor desbetreffende afdeling.
Omdat dienstplicht verplicht is in Israël, is iedereen (m/v) zich verplicht te melden bij de Lishkat Hagius als je 17 bent. Gezien de leeftijd van iedereen die er rondliep waren ik en me belgische collega duidelijk de oudste met ons (bijna) 22 en 20 jaar. Het ging er soms kinderachtig aan toe om ons heen, maar wat verwacht je anders van 17 jarigen.

Het eerste station was de inschrijven van N.A.W gegevens. Hier werd gevraagd wat voor opleiding je behaald had, en wat voor talen je sprak. Ook hier werd een kleine test gedaan hoe je kennis van hebreeuws was. Omdat mijne nog qua spraak 0 is, was het een teleurstellend resultaat. Er werden dingen gevraagd waar ik geen idee had waar ze het over hadden, en ook niet op kon antwoorden. Ook moest ik paar zinnen schrijven die de overhoorder oplas, ik heb dit in me beste hebreeuws geprobeerd op te schrijven. Het hebreeuws alfabet zelf weet ik wel en het lezen kan ik ook opzich, maar de betekenis zelf is me nog een raadsel. Gelukkig was het verder in het Engels en verliep het goed. Het volgende punt was de medische keuring. Allereerst moesten ze een urinemonster van je hebben, wat betekende dat je in een potje moest plassen. Na dat kwam het gedeelte dokter die je van boven tot onder onderzoekt. omdat ik ook ook lenzen draag, moest ik langs optometrie voor m’n ogen te testen. Helaas mag ik me lenzen niet meenemen het leger in, dus dat zal een kleine 2 jaar met bril worden 8(. Eenmaal dat gedaan was het tijd voor me IQ test, die achter een computer gedaan wordt. Hier wordt gekeken hoe je je inzicht van logisch inzicht is. Een voorbeeld is er 3 verschillende figuurtjes op het scherm te zien is, en jij moet invullen wat figuurtje 4 is. Het begin is makkelijk maar naarmate je verder komt is het steeds moeilijker en is het tijdsgebonden.

Na dat klaar was had ik alles afgerond en mocht ik naar huis. Al met al heb ik met al het wachten erbij (elk een kleine 3 kwartier bij elk station) zo’n 8 uur rond dat gebouw rond geslenterd, en kon ik om 4 uur weg. Nu is het afwachten wat de uitkomst is, en het beste hopen.

Ook hier in het midden-oosten is het in het mindere seizoen niet altijd zon. Een paar dagen geleden was het nog ergens in de 30, is dat nu helemaal voorbij en tijden met regen zijn dan ook hier aangebroken.

Gelukkig is dat maar een maand of 2/3 waarna het weer warm wordt.

Maandag was ik naar Tel Aviv afgereisd om me contactpersoon te ontmoeten en het een het ander door te nemen.
Het kwam er op neer dat hij graag het een en ander regelde voor je, maar hij je ook een gedeelte zelf laat doen “as part of the experience”. Dus dat betekende dat ik woensdag van hop naar her moest reizen om het een en ander voor elkaar te krijgen.

Dingen die gedaan moesten worden: bewijs van dat je het leger programma doet bij immigratie bureau, een student-visum aanvragen, en al je spullen afgeven ministerie van defensie. En dat natuurlijk allemaal niet op dezelfde plaats.

Woensdag ochtend om 6 uur opgestaan om 6:45 de bus naar Tel Aviv te nemen, om eerst af te reizen naar het immigratie bureau. Daar aangekomen was al een andere Amerikaan die hetzelfde gaat doen, dus die zie ik als het goed is ergens terug in december.
Het duurde een dik uur voordat ik mijn papieren daar kreeg. Met die papieren moest ik door naar Ministerie van Binnenlandse zaken, zodat ze met bewijs met die papieren mijn (touristen) visa van 3 maanden veranderen naar student visa. Ministerie van binnenlandse zaken zit daar in een wolkenkrabber gebouw, met -zoals overal- strenge beveiliging. eenmaal op de juiste verdieping is het grote chaos bij de immigratie, van rijen hebben ze in Israel nog niet zoveel kaas van gegeten.
Anyway, daar kwam ik die Amerikaan weer tegen en nog een Nederlandse meid, die voor ander zaken kwam. Ook dat heeft de nodige uren gekost.

Als laatste moest ik alles afgeven bij Ministerie van Defensie, wat in Israel in feite een dorp is waar je niet inkomt zonder reden. En ik had geen flauw idee wáár ik moest zijn, ik had et geprobeerd bij een paar zij ingangen, maar die wisten van niets, en dus kom je niet binnen.
Na dat beu geweest te zijn (plus het feit dat het je de hele tijd in de felle zon staat van 32°C) ben ik maar naar het hoofd gebouw gegaan , die eigenlijk niet in de straat lag waar ik moest zijn. Eenmaal bij de ingang daar dacht ik slim te zijn om nog voordat ik naar binnenga (en weer geweigerd wordt) nog een sms te sturen naar mijn contactpersoon om zeker te zijn dat ik wel goed zat.

Foute boel.

Eenmaal toen ik aan het sms’en was komt er een zwaar bewapende beveiligings agent naar me toe wat ik wou doen hier. Na 5 keer uitgelegd te hebben wat ik zoek worden er 5 (ja,5) andere agenten van hetzelfde kaliber erbij geroepen om mij in de gaten te houden. Uiteindelijk werd ik buiten voor een half uur lang uitgehoord en me paspoort en wel tig keer mee naar binnengenomen om te checken. Ze kwamen terug met m’n spullen de hun conclusie was: “You’re at the wrong place, goodbye.”
Nooit gaan sms’en voor een overheidsgebouw dus.

Na dat debacle heb ik het een uur later gevonden, in een verlaten pand buiten het dorp zegmaar, wat niet echt een ministerie van defensie was, maar gewoon een kantoor van een leger afdeling. Daar 3 simpele A4′tjes ingevuld en me spullen afgegeven. En dat was et – al met al was ik om half 5 pas klaar om naar huis te gaan.

Part of the experience!