Afgelopen weken heb ik het weer gezellig druk gehad, met weken dat ik in het weekend op de basis moest blijven. En dat niet zonder reden. Omdat we nu geleerd hebben hoe we onze wapens moeten schieten, is het tijd om eens daadwerkelijk werk te doen: te wacht staan op de basis, of het Hebreeuwse woord Shmira.

Shmira

Shmira is het woord voor als je ergens een plek moet bewaken, want een basis moet immers van alle kanten veilig zijn. Er zijn verschillende plekken op een basis die bescherming nodig hebben, denk bijvoorbeeld aan de poort van de basis, de achterkant, wapenopslag, enzovoorts. In de praktijk betekende dit dat iedereen in de machlaka (halve plugat, zo’n 45 man) elke dag 2 a 3 keer ergens een plek moest bewaken, en dat elke keer 2 uur. Dit systeem gaat zo door 24 uur per dag, zodat de basis elk moment van de dag letterlijk bewaakt is. Elke dag werd er op het prikbord een rooster gehangen, waar je dan kon zien waar en waneer je plekken moest bewaken. Een voorbeeld is dat ik bijvoorbeeld een dag had, dat ik om 12:00-14:00 uur een dienst had bij een uitkijkpunt die over de vallei kijkt, een dienst van 18:00-20:00 bij de wapenopslag en een laatste om 02:00-04:00 uur bij een ander belangrijk punt. Zoals je wel kan zien betekent dat je zelf ‘s nachts op moet staan voor je eigen dienst, terwijl de rest lekker door blijft maffen. Heel veel mensen hebben hier een probleem mee of een verschrikkelijke hekel aan, maar ik had er nooit zoveel last van. Om tijd te besparen slaap je wel in je uniform aan al. Wel is het soms dodelijk saai want de ene keer sta je 2 uur lang in de kou naar een pikdonkere vallei aan het kijken waar niets gebeurt, de andere keer moet je een Rus een voet patrouille doen over de basis en die spreken geen Engels en ik niet zo goed Hebreeuws.
Je mist wel wat uur ‘s nachts, en daarbij komt ook nog kijken dat overdag de dag gewoon normaal doorgaat. Gewoon nog taalcursus overdag (die immers wel begonnen is), gewoon andere activiteiten en dagelijkse rituelen.
Al is shmira voor ons meer een oefening dan bittere noodzaak (we zitten midden in Israel, niet aan een grens oid.), is ons wel geleerd hoe wel moeten handelen wat we moeten doen als er iemand of een vijand tegenkomt.
Als eerste moet je Stop/halt roepen naar diegene in hebreeuws, reageert de persoon daar niet op dan mag je een een ingestudeert zinnetje in het Arabisch zeggen (Wahkef wal-anna b’tuchach – Stop of ik schiet), wordt daar niet op gereageerd dan moet je 2 waarschuwings schoten in de grond voor ze schieten, als dat niet helpt – dan kan je wel raden wat de volgende stap is…
Gelukkig is het nog nooit zover gekomen, al zit de schrik/alertheid er ‘s nachts soms wel in als je 50 meter van je vandaag een vos of ander wild dier weg ziet sprinten.
Overigens doe je je dienst altijd zonder een geladen wapen, wat betekent dat je magazijnen in je vest zitten. Je moet zelfs als je iets constateert eerst toestemming vragen over de radio (walkie-talkie systeem) om je wapen te laden. Maar mij zie je niet toestemming vragen over de walkietalkie als je een terrorist ziet met een wapen – das logisch.

Kaf-Kaf
Verder wat er komt kijken als training is als je team van 14 man voor 24 uur Kaf-Kaf is. Al weet ik niet meer wat de precieze vertaling ervan is, komt kaf-kaf er op neer dat je team 24 uur standby staat als een “first-response team” in geval van nood. In et echt betekent dat dat als er een dreiging is in de buurt, je team opgeroepen wordt met een alarm en dan in actie moet treden en zo snel mogelijk naar dat punt in de basis moet gaan om de vijand bijv. uit te schakelen. Wat dat voor ons inhield was je met je team letterlijk 24 uur bij elkaar blijft, je niet douched op zo’n dag en het alarm elke moment van de dag af kan gaan. Als zo’n alarm over de radio wordt gegeven hadden wij in ons geval 3 minuten de tijd om naar dat begeven punt te rennen. Dit lijkt veel maar als het snachts gebeurt en je moet je hele team eerst wakker maken (1 blijft wakker ‘s nachts om de radio te luisteren in geval het alarm wordt gegeven.), dan nog eens naar de andere kan van de basis moet rennen is 3 minuten ineens niet zo heel veel meer.
Om die 3 minuten te halen betekent dat je in uniform slaapt, schoenen aan, vest aan met 5 volle magazijnen erin en 2 veldflesse, helm op, wapen om je nek. liggend slapen is er niet echt bij, het is meer tegen de muur aan zitten slapen. Zodra het woord voor alarm wordt geschreeuwd (en dat is 90% ‘s nachts), HAKPATZA, HAKPATZA, HAKPATZA – is het rennen geblazen. uit je slaap kamer en zo snel mogelijk naar dat ene punt. Het heeft wel iets. het wordt getimed door de leidinggevende die de hakpatza over de radio hebben gegeven ,is het niet gehaald binnen die 3 minuten, om niet tegelijk als 1 team aangekomen, mag de oefening overnieuw gedaan worden. En ik kan je vertellen dat je moe bent na die eerste keer.

Americanski
Ondertussen is de sfeer tussen Russische immigranten en engelstalige immigranten/vrijwilligers zoals ik niet echt beter geworden. Zeg maar gerust verslechterd met de week. Omdat je zo’n 2 weken op elkaars lip zit, wil er soms frustratie ontstaan. En dan wil ik niet generaliserend doen, maar het is vooral van hun kant de aggresiviteit.
Elke niet Russisch sprekende soldaat is hun ogen een Amerikanski, en daarom ben je een outsider in hun boekje. Vooral daarom is het verdeling geworden tussen engels sprekend volk en de russisch sprekende, en dat wil nogal eens botsen. Het zit hem vooral in de cultuurachterstand als je het aan mij vraagt. Respect voor de ander is onbekend en vooral hygiene is ontzettend laag bij ze. We (engels-talige) zitten soms met verbazing te kijken hoe het mogelijk is dat ze sommige dingen doen. Messen aflikken en dan weer terug in de jampot/ chocolade pasta, terweil ze ziek zijn of verkouden, en waar meer mensen gebruiken moeten maken, plassen in de gezamelijke wasbak terwijl je ernaast je tanden probeert te poetsen. Niezen/hoesten in je gezicht om in je richtig zonder handen, tijdens het eten als ze genoeg hebben gedronken de rest terug gieten in de kan, of disrespectvol met een Israelische vlag om gaan. Het zijn dingen zie je hier als kind leert om niet te doen, al is dat daar nooit geleerd lijkt het. Al is het met de vlag dat ze er geen zak om geven omdat ze niets voor dit land voelen. Dit zijn maar enkele dingen, maar het zijn ontzettend veel van die dingen waar je gewoon boos of geirriteerd om kan worden omdat het gewoon vies of asosiaal is. Het is eens in de week wel mot tussen hun en ons, wat dat is het ondertussen geworden. We willen ondertussen allemaal naar onse basis training gaan, die over een kleine maand begint, en waar je dan voor 3 jaar (of in mijn geval 2) in dienst gaat.

Voor de rest gaat het wel goed. Ik heb het nog steeds naar me zin in het leger, dit is wel wat ik wou, en ik kijk al uit naar volgende maand want dan begint alles overnieuw, maar deze keer voor basistraining. Me hebreeuws is verre van goed, dat wel.Het komt langzaam. Ik leer nog hier elke dag hebreeuws in de klassen, waar ik ̩̩n van de meest gemotiveerde ben Рterwijl de rest aan het slapen is of aan het klieren. Daarvoor ben ik een keer beloond op het eind van de week, waardoor je een dag eerder naar huis mag dan de rest (de hele plugat, 50 man). Een fijn gevoel.

Volgende week mag ik met de andere soldaten die ook beloond zijn voor goedgedrag over de weken (een stuk of 3 andere) shmira doen op een andere basis voor een week lang. Al omdat we maar met z’n 4’en waren zijn de uren wel 6 uur wat we gehoord hebben. We moesten het als een eer zien. We zullen het zien.