Het is alweer een paar weken terug dat ik iets van me heb laten horen, maar dat heeft uiteraard wel zo z’n redenen. Ik heb et lekker druk hier.

In het begin van het jaar heb ik geleerd hoe ik moet schieten met mijn wapen. Ik liep er al een tijdje (zacht’s gezegd paar weken 24/7) er mee rond, maar dat was altijd zonder minutie. Tot die week dus. 2 volle dagen waren we op de schietbaan te vinden, van 9 uur ‘s ochtends tot 10 uur ‘s avonds. Het schieten gebeurt niet zelf op de basis, maar op een aparte militair gebied die velen malen groter is en waar meerdere plugat’s kunnen schieten (al is er wel een -kleine- schietbaan bij onze basis).

Het stelt niet zoveel voor, zo’n schietterrein. Het is een erg grote en kale vlakte met aan 1 kant betonnen vloer waar je dan schiet met een dak erboven, wat uitkijkt op een grote muren van zand die 150m verder staan (om de kogels tegen te houden). Een foto is wat duidelijker:

Omdat we de hele dag er zouden zijn worden er tafels en vanalles wat meegeomen om zo een dag te overleven daar. Tijdens het uitladen van al het spul uit de bus komt daarbij het bijhorende gekloot en gezeik van enkele Russen. Tijdens het uitleggen van de leidingevende wat we precies gaan doen klinkt er 20m van ons vandaan de eerste schoten van een andere plugat die er al eerder was. Vanaf toen was het standaard geklier en gekloot van velen voorbij want iedereen had nu wel door dat we hier niet even iets simpel of ongevaarlijks kunnen doen. Het blijft iets wat in de verkeerde handen fout af kan lopen. Zo’n knal is trouwens aardig hard kan ik je vertellen, daarom kreeg iedereen een setje simpele oordoppen, die wel effectief zijn. Je wilt daar echt niet op een afstand van 5/10 meter vrijwillig zonder oorbescherming staan – ook al is het buiten. Het mag ook trouwens niet tijdens zo’n oefening. Per Tzefet (team van 15 man) gingen we schieten, als jouw tzefet niet aan de beurt was moest je buiten op afstand wachten of je deed oefeningen met de ha’sameled hoe de standaard houdingen waren van het schieten waren. Staand, geknield, en liggend. Dit wordt ook wel de Pazatsta genoemd. De Pazatsta is trouwens niet zomaar even gaan liggen, daar komt een hele techniek bij kijken om zo snel mogelijk in gevechts houding liggend te liggen. Het heeft wat oefening nodig maar het is te doen.

Eenmaal onze tzefet aan de beurt was mocht ik ook eindelijk mijn eerste schoten lossen op een doel wat zo’n 25 meter vandaag stond. Per soldaat was er begeleiding om te zorgen dat alles goed verloopt. De eerste keer vroegen ze of je al eerder had geschoten, en of je nog vragen had voordat je gaat schieten. Had ik allebij niet dus vooruit dan maar. Je maakt je helemaal klaar om je eerste schot te lossen (en niet wetend hoe dat is), in de houding liggen, magazijn in je geweer, laden, de safety-switch op semi switchen, richten zoals je geleerd was, en gecontrolleerd de trekker overhalen. Kom je tot dat laatste gedeelte, haal je de trekker over, gebeurt er niets. Bleek het een rot magazijn te zijn die niet echt lekker doorlaadde. Na snel de kogels op een ander magazijn over te laden lukte het deze keer wel. De trugslag is zeker aanwezig, als is de M16 een wapen dat bekend staat om z’n lage terugslag. Dus kan je nagaan hoe is met andere wapens. Maar na een aantal keer geschoten te hebben krijg je er wel een gevoel voor te krijgen hoe het moet. Het is veel oefenen – dat zeker. De eerste keer schieten was om te kijken hoeveel je vizier bijgesteld moet worden. Je richt op hetzelfde plek op het doel, en als al die schoten verkeerd terecht komen maar wel bij elkaar dan weet je hoeveel je je wapen bij moet stellen. De keren erna was het een stuk beter qua raak-percentage.

Er wordt flink wat afgeschoten op zo’n dag, en na enkele beurten zat de vaart er een stuk sneller in. Zowel qua voorbereiden tot het schieten en het lossen van schoten op de doel zelf ging zelf sneller omdat je de terugslag nu meer herkent en weet hoe mee om te gaan. Nadat het signaal was gegeven dat je mag beginnen met schieten hoor je voor een paar minuten niets anders dan non-stop schoten links en rechts (en 70 cm voor je!) afgaan. Het geeft een indrukwekkend kabaal op. Dit ging zo door tot in de avond, waar de zon allang was ondergegaan. ‘s Avonds in het donker schieten is een stuk moeilijker. Er is geen verlichting, en je moet ook nog eens door je vizier kijken op je wapen wat het niet makkelijker maakt. Het resultaat is beduidend minder dan overdag. Wel leuk en mooi zijn de tracer-munutie die er tussen zit in je magazijn.

Afgelopen 2 weken ben ik niet thuis geweest omdat er een verplicht weekend op de basis was. Dit probeer ik volgende week wel samen te vatten, want het wordt weer eens laat en moet er morgen weer vroeg uit (al is het niet 4 uur zoals ik op de basis doe gelukkig